Τα παιδιά της γαλαρίας

Νέα κείμενα

* The Social Crisis in Greece

INTRODUCTION: The Capitalist Crisis in the European Union

Before discussing the conditions in which the social crisis in the South of Europe has been developing, we should refer first to the more general context of the crisis in the EU itself.

For us, the global “economic recession” and the “financial” crisis of the recent years are only forms of appearance of the permanent crisis of capital reproduction which started in the early 70’s, that is, the crisis of reproduction of capitalist social relations. Despite the fact that there were periods of “recovery”, e.g. the partial restoration of non-financial profit rates in many major capitalist economies from 1982 to 1997, no long-term solution to the crisis has been found.

1. THE SO-CALLED “DEBT-CRISIS” UNFOLDING IN GREECE

Coined in bourgeois mystified terms as a “crisis of competitiveness” and a “crisis of sovereign debt”, the crisis of capitalist reproduction in Greece led to an explosion of all its contradictions with the global recession in 2008.

2. RESTRUCTURING THE REGIME OF ACCUMULATION IN GREECE

The implementation of “internal devaluation” politics has partially re-shaped the local regime of accumulation, by accelerating the restructuring of both the labour market and production base of the Greek capitalist state.

3. CLASS STRUGGLES AGAINST THE POLITICS OF “INTERNAL DEVALUATION”: New forms of struggle and their effectiveness/limitations in counterattacking capital’s restructuring

After the implementation of the devalorization policies in Greece, the working class moved to a wide range of forms of struggle from traditional ones, like strikes, demos or occupations of public buildings, to more or less new ones, like the occupation of open public spaces, self-reduction of prices and the constitution of “popular assemblies” in the cities’ neighbourhoods.

4. Lack of an internationalist direction

Overall, the previous cycle of struggles was, unfortunately, almost completely confined within national and sectoral borders as it was predominantly waged either in isolated workplaces or against the results of the so-called “debt crisis” in Greece, without any substantial links with similar struggles abroad.

5. ΤΗE EFFECT OF “DEBT CRISIS” AND CLASS STRUGGLES ON ALL MEDIATIONS: The legitimation crisis and how they got over it

To sum up: As the Greek political personnel has made the strategic choice of remaining within the Eurozone and under the constant pressure of the debtor-states, the radical and violent restructuring of the productive and reproductive mode of accumulation, the gigantic devalorization process is getting deeper and deeper.

6. THE STATE MANAGEMENT OF THE REFUGEE-IMMIGRANT INFLUX: Recent struggles and their limits

Let’s start with some necessary general remarks first: the capitalist state ensures the subjugation of workers in general to capital in general. The capitalist state protects and develops productively both capital and labour power, in general, or at least it is forced to do it. Capitalist accumulation is therefore dependent on the abundance, mobility and availability of labour power, while, on the other hand, during crises of reproduction of capitalist relations that end up in the devalorization of surplus capital, labour power may be made redundant to a large extent. Migrant populations, whether they are refugees or not, or whether they have left a middle class life behind or not, are part of the global working class, driven away (mainly) by local or global devalorization policies. Therefore, an analysis of their use or non-use by capital should be placed within a broader analysis of global, supra-national and national processes of capital accumulation. Consequently, any analysis which is dominated by a discourse on “anti-immigrant” or “pro-immigrant” state policies is quite misleading and irrelevant – in the same way that it would be misleading and pointless to claim that the state could be either “anti-worker” or “pro-worker”.

Το κείμενο σε pdf

*  Ολόκληρο το τεύχος 16-17

Η κρίση αναπαραγωγής των ταξικών σχέσεων ως θεωρητικό υπόδειγμα και ως ιστορική πραγματικότητα

Όπως είχαμε γράψει στο προηγούμενο τεύχος, η παγκόσμια οικονομική ύφεση και η χρηματοπιστωτική κρίση των τελευταίων ετών είναι οι πιο πρόσφατες μορφές εμφάνισης της διαρκούς κρίσης αναπαραγωγής του κεφαλαίου που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 και δεν ξεπεράστηκε ποτέ οριστικά παρά τις βραχείες περιόδους οικονομικής άνθισης. «Στρεβλές» μορφές εμφάνισης θα έπρεπε να είχαμε προσθέσει, γιατί το κεφάλαιο δεν είναι ένα πράγμα που αυξάνεται ή μειώνεται αλλά μορφή κοινωνικών σχέσεων: αποτελεί την τρέχουσα ιστορική μορφή αντικειμενικότητας, ένα σύστημα διαμεσολαβήσεων ανάμεσα στο υποκείμενο και το αντικείμενο όπου η συγκρότηση του κόσμου φαίνεται να λαμβάνει χώρα πίσω από την πλάτη των υποκειμένων, τη στιγμή που αποτελεί δικό τους έργο. Μέσω της γενικευμένης εμπορευματικής ανταλλαγής, των χρηματικών σχέσεων, του έμφυλου-ιεραρχικού καταμερισμού της εργασίας και των εξουσιαστικών-εκμεταλλευτικών παραγωγικών σχέσεων υπό την ειδικά καπιταλιστική μορφή τους, της αλλοτρίωσης των εργατών από το περιεχόμενο, τα μέσα και το προϊόν της εργασίας τους και της επιταγής της «συσσώρευσης για χάρη της συσσώρευσης», η εργασία –«η ζωντανή φλόγα που δίνει μορφή στα πράγματα, η παροδικότητα και η χρονικότητά τους»– αντικειμενοποιείται και παγιώνεται στις ανταλλακτικές αναλογίες μεταξύ πραγμάτων. Μέσω της πειθάρχησης που επιβάλλουν οι «στοιχειωμένες» διαμεσολαβήσεις η εργασία παράγει και αναπαράγει τις συνθήκες και τις σχέσεις κυριάρχησής της: αυτός ο αντεστραμμένος κόσμος είναι η τρέχουσα μορφή της ταξικής κυριαρχίας. Επομένως όταν μιλάμε για κρίση αναπαραγωγής του κεφαλαίου αναφερόμαστε στην κρίση αναπαραγωγής των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, δηλαδή των ταξικών σχέσεων εξουσίας όπως εκδηλώνονται σε κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής.

Για να γίνει αυτό περισσότερο κατανοητό, πρέπει να εξετάσουμε τη συνολική διαδικασία αναπαραγωγής του κεφαλαίου, δηλαδή την ενότητα της φάσης της παραγωγής του και της φάσης της κυκλοφορίας του, τις μορφές πολιτικής νομιμοποίησής του, τις μορφές κοινωνικής αναπαραγωγής και τις ψυχικές δομές, τις υποκειμενικότητες (ακόμα και τα προσωπεία) που προϋποθέτει και δημιουργεί. Ο Μαρξ είχε την ευφυΐα να αντιληφθεί ότι η καπιταλιστική σχέση «δεν δημιουργεί μόνο ένα αντικείμενο για το υποκείμενο αλλά και ένα υποκείμενο για το αντικείμενο», αλλά ποτέ δεν εμβάθυνε την ανάλυσή του για την αλλοτρίωση, την κατανάλωση και την εργατική υποκειμενικότητα (η τελευταία έννοια αναφέρεται στο γεγονός ότι το προϊόν –το παραγωγικό υποκείμενο– δεν υποτάσσεται στους νόμους της παραγωγής του). Περιορίστηκε στην ανάλυση των φάσεων της παραγωγής και της κυκλοφορίας του κεφαλαίου. Αυτή η ανάλυση όμως αποτελεί το αναντικατάστατο θεμέλιο της έρευνάς μας.

(…)

Τεύχος 16-17

 

* The big deception, deception.pdf

*Το καπιταλιστικό κράτος-κρίση, η αριστερή διαχείρισή του, η πολιτική της αφομοίωσης και οι προλεταριακές ανάγκες, kratos-krisi_aristeri-diaxeirisi_politiki-afomoiosis_proletariakes-anagkes.pdf

*60 days older and deeper in debt. Postscript to «SYRIZA and its victory in the recent general elections in Greece», 60days.pdf

 

* On SYRIZA and its victory in the recent general elections in Greece, on_syriza.pdf

* Αντιφασισμός εναντίον φασισμού: την πρώτη φορά σαν τραγωδία, τη δεύτερη σαν φάρσα. Ολόκληρο το κείμενο από το νέο τεύχος: antifasismos.pdf

* «Κουρδικό ζήτημα», Ισλαμικό Κράτος, ΗΠΑ και περίχωρα. Il Lato Cattivo (Οκτώβρης 2014).  Μετάφραση από τα ιταλικά: kurdish.pdf.

Η μετάφραση είναι προδημοσίευση από το 18ο τεύχος των Παιδιών της Γαλαρίας. Δεν περιλαμβάνονται τα κριτικά σχόλια των Παιδιών της Γαλαρίας που θα συνοδεύουν την έντυπη μορφή του κειμένου των Il Lato Cattivo.

Απόσπασμα από το κείμενο:

«Το κείμενο… είχε ετοιμαστεί αρχικά για μία εκδήλωση –που πραγματοποιήθηκε στην Μπολόνια στις αρχές του Σεπτεμβρίου 2014– με τον Ντανιέλε Πεπίνο, συγγραφέα του άρθρου «Kurdistan. Nell’occhio del ciclone» [Κουρδιστάν. Στο μάτι του κυκλώνα] (Nunatak, ν. 35, καλοκαίρι 2014). Αδυνατώντας να συμμετέχουμε στην εκδήλωση, ξαναδουλέψαμε το αρχικό κείμενο και αυτό που ακολουθεί μπορεί να διαβαστεί είτε σαν μία σειρά σημειώσεων στο περιθώριο του προαναφερθέντος κειμένου είτε σαν ένα αυτόνομο κείμενο.

Το «Kurdistan. Nell’occhio del ciclone» έχει το αδιαμφισβήτητο προτέρημα ότι παρουσιάζει με σαφήνεια τις πολιτικές δυνάμεις που είναι ενεργές στην περιοχή του Κουρδιστάν, όμως το άρθρο εγείρει κάποια ερωτήματα με τα οποία εμείς θα θέλαμε να ασχοληθούμε. Πέρα από μία απλή αξιοποίηση της επέμβασης των πολιτοφυλακών του ΡΚΚ προς υποστήριξη των κούρδων Γεζίντι που απειλούνται από το Ισλαμικό Κράτος (IS) στο βόρειο Ιράκ, ο συγγραφέας εμφανίζεται σαν απολογητής αυτής της οργάνωσης και της υποτιθέμενης «ελευθεριακής» στροφής της (ο αποκαλούμενος «δημοκρατικός συνομοσπονδισμός»). Επιπλέον, η απουσία μίας περιγραφής των κοινωνικών και ταξικών δυνάμεων που εκφράζει η κάθε δύναμη, κάνει τις ενέργειές τους να εμφανίζονται ως το προϊόν απλών υποκειμενικών επιλογών, τις οποίες κάνουν ακαθόριστα άτομα. Τέλος, διάφορα ζητήματα, από τη χρηματοδότηση του ίδιου του ΡΚΚ μέχρι τις συμμαχίες που διαμορφώνονται στη Μέση Ανατολή, εξετάζονται επί τροχάδην. Φυσικά για να αναλύσει κανείς εξαντλητικά όλα αυτά τα ζητήματα θα έπρεπε να γράψει ολόκληρα βιβλία, και για αυτόν το λόγο πιστεύουμε ότι οι σημειώσεις που ακολουθούν θα είναι εξίσου ελλιπείς. Όμως νομίζουμε ότι θα μπορέσουν να ρίξουν ένα διαφορετικό φως τόσο στις πρόσφατες εξελίξεις στο «κουρδικό ζήτημα», όσο και στα όσα συμβαίνουν για ακόμα μια φορά στη Μέση Ανατολή. Χωρίς να ξεχνάμε ότι, εάν αυτό μπορεί να έχει κάποια χρησιμότητα για εμάς ή για άλλους, αυτή βρίσκεται στο γεγονός ότι μπορεί να θέσει όχι το ζήτημα της αυτονομίας (ό,τι κι αν σημαίνει αυτή), αλλά του κομμουνισμού

* Από τους αποτυχημένους αγώνες ενάντια στην «κρίση χρέους», δηλαδή την υποτίμηση της εργασιακής δύναμης… στην «κινεζοποίηση» των εργασιακών σχέσεων;

Το υλικό για την εκδήλωση-συζήτηση με σύντροφο από τη συλλογικότητα Gongchao που πραγματοποιήθηκε στη Βίλα Ζωγράφου το Σάββατο 8/6/2013 είναι διαθέσιμο εδώ: material_final.pdf

Περιεχόμενα:

Τα παιδιά της γαλαρίας:

– Καταγράφοντας ήττες

– Μίλα μου κινέζικα: το νέο “success story” του ελληνικού κράτους;

Φίλοι του Gongchao:

Αριστερά Αδιέξοδα ή Καταστρεπτική Κριτική;

– 10 Παράγραφοι Εναντίον 1 Σάπιου Μήλου (της Apple) – iΔουλεία στη Foxconn