Τα παιδιά της γαλαρίας

* Ολόκληρο το τεύχος 16-17

Η κρίση αναπαραγωγής των ταξικών σχέσεων ως θεωρητικό υπόδειγμα και ως ιστορική πραγματικότητα

Όπως είχαμε γράψει στο προηγούμενο τεύχος, η παγκόσμια οικονομική ύφεση και η χρηματοπιστωτική κρίση των τελευταίων ετών είναι οι πιο πρόσφατες μορφές εμφάνισης της διαρκούς κρίσης αναπαραγωγής του κεφαλαίου που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 και δεν ξεπεράστηκε ποτέ οριστικά παρά τις βραχείες περιόδους οικονομικής άνθισης. «Στρεβλές» μορφές εμφάνισης θα έπρεπε να είχαμε προσθέσει, γιατί το κεφάλαιο δεν είναι ένα πράγμα που αυξάνεται ή μειώνεται αλλά μορφή κοινωνικών σχέσεων: αποτελεί την τρέχουσα ιστορική μορφή αντικειμενικότητας, ένα σύστημα διαμεσολαβήσεων ανάμεσα στο υποκείμενο και το αντικείμενο όπου η συγκρότηση του κόσμου φαίνεται να λαμβάνει χώρα πίσω από την πλάτη των υποκειμένων, τη στιγμή που αποτελεί δικό τους έργο. Μέσω της γενικευμένης εμπορευματικής ανταλλαγής, των χρηματικών σχέσεων, του έμφυλου-ιεραρχικού καταμερισμού της εργασίας και των εξουσιαστικών-εκμεταλλευτικών παραγωγικών σχέσεων υπό την ειδικά καπιταλιστική μορφή τους, της αλλοτρίωσης των εργατών από το περιεχόμενο, τα μέσα και το προϊόν της εργασίας τους και της επιταγής της «συσσώρευσης για χάρη της συσσώρευσης», η εργασία –«η ζωντανή φλόγα που δίνει μορφή στα πράγματα, η παροδικότητα και η χρονικότητά τους»– αντικειμενοποιείται και παγιώνεται στις ανταλλακτικές αναλογίες μεταξύ πραγμάτων. Μέσω της πειθάρχησης που επιβάλλουν οι «στοιχειωμένες» διαμεσολαβήσεις η εργασία παράγει και αναπαράγει τις συνθήκες και τις σχέσεις κυριάρχησής της: αυτός ο αντεστραμμένος κόσμος είναι η τρέχουσα μορφή της ταξικής κυριαρχίας. Επομένως όταν μιλάμε για κρίση αναπαραγωγής του κεφαλαίου αναφερόμαστε στην κρίση αναπαραγωγής των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, δηλαδή των ταξικών σχέσεων εξουσίας όπως εκδηλώνονται σε κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής.

Για να γίνει αυτό περισσότερο κατανοητό, πρέπει να εξετάσουμε τη συνολική διαδικασία αναπαραγωγής του κεφαλαίου, δηλαδή την ενότητα της φάσης της παραγωγής του και της φάσης της κυκλοφορίας του, τις μορφές πολιτικής νομιμοποίησής του, τις μορφές κοινωνικής αναπαραγωγής και τις ψυχικές δομές, τις υποκειμενικότητες (ακόμα και τα προσωπεία) που προϋποθέτει και δημιουργεί. Ο Μαρξ είχε την ευφυΐα να αντιληφθεί ότι η καπιταλιστική σχέση «δεν δημιουργεί μόνο ένα αντικείμενο για το υποκείμενο αλλά και ένα υποκείμενο για το αντικείμενο», αλλά ποτέ δεν εμβάθυνε την ανάλυσή του για την αλλοτρίωση, την κατανάλωση και την εργατική υποκειμενικότητα (η τελευταία έννοια αναφέρεται στο γεγονός ότι το προϊόν –το παραγωγικό υποκείμενο– δεν υποτάσσεται στους νόμους της παραγωγής του). Περιορίστηκε στην ανάλυση των φάσεων της παραγωγής και της κυκλοφορίας του κεφαλαίου. Αυτή η ανάλυση όμως αποτελεί το αναντικατάστατο θεμέλιο της έρευνάς μας.

(…)

Τεύχος 16-17

Αναρτήθηκε από: Τα παιδιά της γαλαρίας | 29 Δεκεμβρίου 2016

The big deception

(…) By June, it was obvious that Syriza’s tactics of “chasing two rabbits (and catching none)” described in 60 Days Older and Deeper in Debt and the postponement of the implementation of the austerity measures agreed both by the former government and Syriza’s with the Troika last February could no longer work. When the Troika (ECB, IMF, European Commission) decided to end the spectacle of “negotiations” by putting forward a “take it or leave it” proposal on June 25th, Tsipras announced a referendum for July 5th on whether Greek citizens should approve or reject it.

Here we should note some things on the proposals that were made both by the Greek government and the Troika before the announcement of the referendum. During the June “negotiations” for a new ESM loan agreement, the Greek government had made a forty-seven page proposal to the Troika that included a number of harsh austerity measures and reforms. After some rounds of negotiations, on 22nd of June a more concrete proposal had been sent to the Troika by the Greek government which would amount to 8bn cuts. The proposal was not accepted by the Troika, which in turn made a new proposal to the Greek government (the so-called “Juncker’s proposal”). This proposal was presented as an ultimatum: if it was not accepted by the Greek government then grexit would be inevitable. The truth is that the proposal of the Greek government did not differ greatly from that of the Troika, their main difference being debt restructuring. There were also some minor differences on particular issues, e.g. concerning the time for the implementation of certain measures (the Greek government wanted to delay the implementation of certain measures concerning pension cuts), the liberalization of collective redundancies, a measure that the Greek government rejected, or the privatization of the Independent Power Transmission Operator which the Greek government also rejected. However, both proposals took the same political direction: the continuation of austerity, the reduction of the direct wage due to VAT increases, the reduction of pensions and a rise in the retirement age, wage cuts in the public sector, further restructuring of labor relations, privatizations etc.

Four days after the announcement of the referendum on June 27th, Tsipras made a new proposal to the Troika asking for a new loan by the ESM in which he accepted almost entirely “Juncker’s proposal”! The Troika did not accept the new proposal. So, the referendum that took place five days later on was actually on whether or not to accept a proposal that the Greek government had already accepted!

However, for intraparty reasons this high political risk was absolutely crucial for Syriza’s leadership. They knew that they had no hope of convincing the party’s MPs to vote this ultimatum deal or even the government’s own proposal in unless an extreme “state of emergency” was created. And this is what happened after the announcement of the referendum. Banks were closed and capital controls were enacted. The middle class YES [to all memoranda] movement, a movement created in June by the right-wing parties of New Democracy, PASOK and Potami and encouraged by Syriza’s timid, eurocentrist neoliberalism-with-a-human-face, jumped on the bandwagon. Having most of the mass media under their control, they started a hysterical propaganda war in favour of YES, consciously misinterpreting the referendum as one on whether Greece will remain in the European Union or not. This propaganda had the opposite result: even KKE voters rejected their party’s proposal to cast spoiled ballots and abstain from the “false dilemma” of the referendum, and voted NO.

(…)

A final word about the political situation in Greece before and after the referendum: most of the vote for Syriza last January was a passive “revenge vote against a right-wing government whose harsh austerity programs had disastrous effects on [people’s] lives”, as we said in our first text on Syriza. But another quite large part of its voters were activists involved in the anti-austerity citizens’ movements of the previous years (as we also explained in the first part of the same text). The same people, through exactly the same recuperable forms of organization (popular assemblies, municipal political parties, local solidarity structures etc) have recently set up new “NO to the end” [sic] committees, consisting mainly of dissident Syriza and other pro-drachma leftist parties members. This means 1) that proletarian social needs are still mediated by inter-classist, populist forms of organization and 2) that the mass base of a new Syriza-like populist party of political crooks is under formation. Whether it will manage to attract Syriza’s disillusioned electorate is a question which is too difficult to answer for the moment.

Read the rest of this article >>

Αναρτήθηκε από: Τα παιδιά της γαλαρίας | 29 Αυγούστου 2015

Το καπιταλιστικό κράτος-κρίση, η αριστερή διαχείρισή του, η πολιτική της αφομοίωσης και οι προλεταριακές ανάγκες

(…)

Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ- ΚΡΙΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Είπαμε ήδη ότι κινούμαστε αντιθετικά προς μια ανάλυση περί ολοκληρωτικού κράτους η οποία συνεχίζει να αναπαράγεται εντός του α/α/α χώρου. Όπως έχουμε πει πολλές φορές στο πρόσφατο παρελθόν, για μας, το κράτος έκτακτης ανάγκης των τελευταίων χρόνων δεν είναι ολοκληρωτικό, πόσω μάλλον η τωρινή αριστερή του διαχείριση. Η από χρόνια επιβαλλόμενη «παραβίαση του τεθειμένου κανόνα δικαίου» δεν έχει οδηγήσει σε ένα ολοκληρωτικό κράτος έκτακτης ανάγκης αλλά σε ένα δημοκρατικό κράτος έκτακτης ανάγκης. Το πρώτο θα είχε οξύνει ανεξέλεγκτα τις αντιφάσεις που θα έπρεπε να επιλύσει και είναι συνεπώς μακροπρόθεσμα καταδικασμένο ν’ αποτύχει.

Τονίσαμε επίσης εκ προοιμίου ότι το κράτος είναι καπιταλιστικό. Άρα όταν μιλάμε για την αριστερά, μιλάμε για την αριστερά του κεφαλαίου, πράγμα που μας φέρνει επίσης σε αντιπαράθεση με οπτικές που θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «υποχώρησε», «έκανε κωλοτούμπες», «πρόδωσε» ή «δεν ελέγχει το κράτος». Ρίχνουμε το βάρος στην αριστερή διαχείριση του καπιταλιστικού κράτους, δηλαδή σε μια ιδιαίτερη διαχείρισή του από την αριστερά, πρώτον γιατί πολύ απλά μας το επιβάλλει η πολιτική συγκυρία και δεύτερον γιατί μας ενδιαφέρει από τη σκοπιά των συνεπειών που αυτή έχει στο κίνημα και στο πώς καθορίζουμε τις προλεταριακές ανάγκες.

Για να κατανοήσουμε τον τρόπο που η αριστερά διαχειρίζεται το καπιταλιστικό κράτος-κρίση, όπως αυτό περιγράφηκε και πιο πριν, θα πρέπει πρώτα να δούμε πως αυτή δρα μέσα στα κινήματα. Κι αυτό γιατί, σε αντίθεση με τη δεξιά του κεφαλαίου, που διαχειρίζεται τις κοινωνικές ανάγκες με περισσότερο αυταρχικό τρόπο και ανταποκρίνεται στα πιο φοβικά ένστικτα τρέφοντάς τα, η αριστερά προσπάθησε και πέτυχε σε μεγάλο βαθμό να επανανομιμοποιήσει το πολιτικό σύστημα και το ίδιο το κράτος με πιο εκλεπτυσμένο και ενεργητικό τρόπο συντηρώντας προεκλογικά ορισμένες από τις κοινωνικές προσδοκίες μέσα στα κινήματα. Αντί να ποντάρει δηλαδή στο φόβο και την παθητικότητα, επένδυσε στο ίδιο το κίνημα και πόνταρε στην πρόσδεση του κινήματος στο κράτος με την καλλιέργεια της ελπίδας «για μια καλύτερη ζωή» που, μόνο αυτό, μπορεί να προσφέρει.

Για να πετύχει την επανανομιμοποίηση του κράτους, του πολιτικού συστήματος και την πρόσδεση του κινήματος στο κράτος, η αριστερά είναι αναγκασμένη να κινείται κινηματικά. Συνεπώς για να εξετάσουμε την αριστερή μεθοδολογία διαχείρισης του κράτους-κρίση πρέπει να εξετάσουμε το ίδιο το κίνημα, τα όρια, τις αντιφάσεις του και τις αδυναμίες του καθώς η αριστερά ζει μέσα στα κινήματα απομυζώντας τα. Πρώτα, ας εξετάσουμε τους αγώνες στο Σύνταγμα το 2011, τους αγώνες δηλαδή που έχουν κωδικοποιηθεί ως «αντιμνημονιακοί», ως αγώνες ενάντια στην υποτίμηση της εργασίας και την πολιτική της απαξίωσης γενικότερα και ας δούμε τη λειτουργία και δράση του ΣΥΡΙΖΑ εκεί.

(…)

Μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρο το κείμενο εδώ.

Αναρτήθηκε από: Τα παιδιά της γαλαρίας | 29 Αυγούστου 2015